May Likha

Hinubog ng pluma niyang pangahas
Dinikta ang itatakbo ng istorya hanggang wakas
Mga tauhan niyang biniyayaan ng kakaibang katauhan
Binigyan ng puso para makapag isip at makaramdam

Siya itong lumikha ng mga tauhan
Upang gisingin ang natutulog nating kamalayan
Nagsakripisyo ng katauhan sa kanyang mga obra
Upang maihayag ang kabuktutan ng sistema

Kaunting sakripisyo para sa kamulatan
Limutin panandalian mga pansariling kagustuhan
Sa bawat letra, istorya, kabanata ng kanyang nobela
Ay sisibol ang isang bagong pag asa tungo sa kalayaan.

^^

Sa paglipas ng mahabang panahon, bakas pa rin sa kanyang mukha ang masasayang alaalang naipon sa nakaraan. Ang mga puting buhok niya ay tila mga mumunting tropeyo mula sa isang patimpalak ng kahapon. Habang isinasalay niya sa akin ang bawat detalye kung paano sila nagkatuluyan ni Nanay, naisip ko, may ganyang kuwento din kayang mauukit sa kasaysayan ng buhay ko, na masaya ko ring maikukuwento sa mga magiging apo ko pagtanda ng magandang mukhang meron ako?

Ayaw ko sa Pag-ibig

Ayaw ko sa pag ibig
Kung ito ay parang alak.
Na gugustuhin habang lasing,
Kakalimutan kapag nagising.

Ayaw ko sa pag ibig kung ito ay lasang red horse.
May tapang habang kapiling,
Sumisipa kung masaling,
Umiiyak pagkagising.

Ayaw ko sa pag-ibig kung ito ay amoy emperador.
Mabango at masarap sa umpisa,
Tila hindi ka masusuka,
Pero bukas nakahiga ka pa.

Ayaw ko sa pag ibig kung ito ay mukhang tequila.
Maganda sa paningin,
Sosyal ang dating,
Init at pawis ang aanihin.

Ayaw ko sa pag ibig kung hindi rin lang tila gin.
Lasa’y ramdam ng buong katawan,
Espiritu abot sa kamalayan,
Hindi makakalimutan hangover lumipas man.